Muiterij in mijn lijf

Muiterij in mijn lijf

Over ziekte, rechten en kunstgewrichten

  • Pagina's: 392
  • Afwerking: paperback, geïllustreerd
  • ISBN: 9789089241030
  • Publicatiedatum: 10/05/2010
  • Formaat: 14 x 22
  • Verkoopprijs: € 22,95
  • Status: Uitverkocht

De gevolgen van infecties die in een laat stadium optreden aan gewrichtsprothesen is een kwestie waar weinig over nagedacht wordt. Om verschillende redenen zal ze steeds actueler worden.

In Muiterij in mijn lijf beschrijft Mia Van der Schueren met oog voor detail haar ervaringen met deze desastreuze infecties: maandenlange ziekenhuisopname; opeenvolgende operaties; pijn, angst, woede en machteloosheid; relaties tussen patiënt, artsen en paramedici; intensieve revalidatie met niet aflatende wilskracht.
Het boek toont overduidelijk aan dat je als patiënt maar beter goed geïnformeerd kunt zijn over je rechten als patiënt en over de euthanasiewet. Op een begrijpelijke wijze, van patiënt tot patiënt, worden bestaande misvattingen weggeruimd. Op deze manier probeert de auteur de lezer mee te geven wat ze zelf met vallen en opstaan leerde, en tracht ze haar steentje bij te dragen in het euthanasiedebat.

Muiterij in mijn lijf is in de eerste plaats een boek voor iedereen die met een gewrichtsprothese leeft of deze ingreep overweegt.Maar het boek bezorgt ook heel wat stof tot nadenken aan allen die bekommerd zijn om hun rechten en niet alles lijdzaam willen ondergaan.

Tegelijkertijd richt dit boek zich tot artsen en paramedici. Zij zullen hierin aanwijzingen vinden hoe het 'niet moet', hoe het 'beter kan' en hoe het 'wel degelijk mogelijk is'.
Het uitgebreide bronnenmateriaal verstrekt de nodige medische, technische en preventieve verduidelijkingen.

Blader hier door het inkijkexemplaar:

De pers over Muiterij in mijn lijf

Muiterij in mijn lijf op nummer 3 in de favorietenlijst van Schrijverspunt 2010.

 

 

 

'Muiterij in mijn lijf leest als een roman, waarbij een zekere spanning naar het verloop der gebeurtenissen niet ontbreekt. Een boek voor iedereen, gezond of ziek, arts of paramedicus.'
Taboetje
 
'Muiterij in mijn lijf zou niet alleen bekend moeten zijn bij de directies en ombudsdiensten van ziekenhuizen zodat die hun kwaliteitsprocedures eens grondig herzien of misschien alleen maar echt uitvoeren; het zou in alle koffiekamers van verplegenden en verzorgenden moeten liggen, en verplichte leerstof moeten zijn voor elke dokter die ooit de verantwoordelijkheid voor patiënten op zich neemt, of als bijscholing voor degenen die die verantwoordelijkheid al dragen.'
Felix van de Laar

'Een waargebeurd  verhaal, met veel ellende en toch nog dat straaltje hoop, hoop dat het ooit zal beteren.’
De huisarts

'Het boek toont overduidelijk aan dat je als patiënt maar beter goed geïnformeerd kunt zijn over je rechten als patiënt en over de euthanasiewet. Op een begrijpelijke wijze, van patiënt tot patiënt, worden bestaande misvattingen weggeruimd.'
Trefpunt zelfhulp

'Hoeveel tegenslagen kan een mens verdragen? Diep geraakt ben ik na het lezen van dit boek. Ik voelde als lezer namelijk WEL de pijn, woede en de machteloosheid van de schrijfster. De empathie die bij de medici vaak ontbrak.
Een ervaringsverhaal maar tevens een zeer informatief boek waarbij de foto’s en de woordenlijst een duidelijke aanvulling zijn, en enige medische voorkennis als lezer niet nodig is. Een gevecht tegen een opeenstapeling van complicaties en misverstanden tussen arts en patiënt, die voorkomen hadden kunnen worden door openheid.
Een aanrader voor iedereen, met of (nog) zonder prothese(s). Al is het maar om een voorbeeld te nemen aan het doorzettingsvermogen, de wilskracht en de assertiviteit van de schrijfster. Tevens geeft het boek inzicht in de rechten die je hebt als patiënt en in de euthanasiewet. Een eyeopener voor medici die meer/weer bewust willen worden van de invloed van hun beroepshouding op patiënten.
De schrijfster slaagt erin, om mij met haar nuchtere manier van schrijven deelgenoot te maken van haar voortdurende strijd. Haar verhaal brengt gevoelens van ongeloof mee en een diep respect. Nooit gedacht dat gewrichtsprotheses zulke vreselijke gevolgen kunnen hebben! Deze keerzijde is hard aangekomen en geeft mij zeker stof tot nadenken.'
Schrijverspunt, Monique de Vries

'Mia Van der Schueren omschrijft op een pakkende manier de moeilijke en pijnlijke weg die ze heeft afgelegd tijdens haar lange verblijf in het ziekenhuis: bij wijlen een gevecht om te overleven. Ook patiëntenrechten die met de voeten worden getreden en het thema euthanasie komen levensecht aan bod. Mia Van der Schueren, die dankzij haar onuitputtelijke moed en doorzettingsvermogen er bovenop gekomen is, is ook een rasverteller die je met haar fantastische pen meeneemt van de eerste tot de laatste bladzijde. Dit boek leest als een trein en is voor iedereen een absolute aanrader, ook voor medisch en verzorgend personeel. Dit is zonder meer een vijf sterrenboek.'
Bruna.nl

'Voor iedereen die zelf geconfronteerd werd/wordt met gezondheidsproblemen of fysieke beperkingen en de weerslag hiervan op zijn leven en welzijn ervaart, is het boek MUITERIJ IN MIJN LIJF - Over ziekte, rechten en kunstgewrichten  van Mia Van der Schueren een echte aanrader. Niet alleen voor lotgenoten zelf maar ook voor hulpverleners die willen stilstaan bij waar patiënten mee bezig zijn en de vragen die ze zich stellen tijdens langdurige ziekte of hospitalisatie. Het boek is lijvig, maar leest als een trein en zelf had ik het binnen de 24 uur verslonden...’
Greet Esselens, verpleegkundig specialist reumatologie

'Muiterij in mijn lijf is in de eerste plaats een boek voor iedereen die met een gewrichtsprothese leeft of deze ingreep overweegt.Maar het boek bezorgt ook heel wat stof tot nadenken aan allen die bekommerd zijn om hun rechten en niet alles lijdzaam willen ondergaan.’
Reumadorp.com

'Toen ik het boek ter hand nam dacht ik dat dit een zware materie zou zijn, maar na enkele bladzijden was ik gerust gesteld. Door haar duidelijke en vloeiende schrijfwijze kan ook een leek zijn weg vinden in dit deel van de geneeskunde.'
Den Eik

'Dit boek getuigt hoe belangrijk het is dat hulpverleners voldoende en vooral consistente informatie geven.'
NBD Biblion

'Dit boek geeft heel wat stof tot nadenken aan al wie bekommerd is om zijn/haar patiëntenrechten en niet alles lijdzaam wil ondergaan.'
Thuis verplegen

In het 'Tijdschrift voor Palliatieve Zorg' schrijft Prof. dr. Manu Keirse:

'Dit boek brengt het innemende verhaal van een vrouw die al meer dan vijfentwintig jaar leeft met gewrichtsprothesen ten gevolge van reumatoïde artritis. Op achtenvijftigjarige leeftijd had ze een schouder-, twee heup- en twee knieprothesen. Door een infectie belandt ze in het ziekenhuis voor een verblijf van vele maanden. Het wordt een lange lijdensweg, die uitzichtloos lijkt, met talrijke operaties, ondraaglijke pijnen, de onzekerheid ooit nog weer zelfstandig te kunnen leven en wonen. Ook al lijkt het boek af en toe zeer detaillistisch en bij momenten langdradig, ik heb het in één ruk uitgelezen. Als geïnteresseerde lezer ontdekt men vrij snel dat wat voor de lezer teveel in detail lijkt te gaan, de bittere ernst is van het leven met al deze beperkingen. Het gaat dus niet om bijzaken of details, zoals je dit als gezonde persoon, of als arts en zorgverstrekker zou kunnen beschouwen, maar om fundamentele en levensbelangrijke aangelegenheden van de zieke. Al wie interesse heeft voor patiëntenzorg moet dit boek lezen. In deze bespreking wil ik duidelijk maken waarom.

Met verbijstering kan men vaststellen hoe belangrijk de Wet op de Patiëntenrechten is geweest. Als kabinetschef van de Minister van Volksgezondheid tussen 1999 en 2003 kon ik die mede realiseren. Het is echter verontrustend te lezen hoe in de praktijk nog steeds elementaire rechten van patiënten met de voeten worden getreden, en hoe onheuse machtsuitoefening van een arts het vertrouwen in de geneeskunde kan ondergraven. Als dit zo ernstig wordt dat het uiteindelijk de motivatie wordt voor een euthanasieverzoek schiet men voorbij aan de fundamentele doelstelling van zowel de geneeskunde alsook van de euthanasiewet. Deze vaststelling doet niets af aan de vele voorbeelden van echt kwaliteitsvolle en menswaardige zorg die ook in dit boek te vinden zijn.

Het is echter onmiskenbaar van groot belang voor elke zorgverstrekker om met regelmaat even onder te duiken in de ervaringen en gevoelens van patiënten. Volgens mij is dit even belangrijk als zich via lectuur en congressen op de hoogte houden van recente wetenschappelijke inzichten en benaderingen. In dit boek kan men leren hoe houding en gedrag vertrouwen wekt of fnuikt, uitnodigt vragen te stellen of doet dichtklappen, evenwaardigheid van mensen afbreekt of bevordert. Gebrek aan luisterbereidheid naar de expertise van de patiënt en het nalaten behoorlijk te informeren zorgen er regelmatig voor dat er kostbare tijd verloren gaat, dat vermijdbare complicaties optreden, maar vooral dat vertrouwen en menselijke waardigheid worden ondermijnd. Men kan artsen en verpleegkundigen niet kwalijk nemen dat ze niet steeds kunnen aanvoelen wat het betekent te lang in een stoel te worden opgezet, uren te wachten op een kans tot overleg over vragen die dringen, maar men kan wel kwalijk nemen dat men de moeite niet doet om te kijken en te luisteren naar wat een patiënt denkt, voel en ervaart.

Het boek biedt een schat aan informatie over wat men moet weten over wat het betekent terug thuis te komen met een veelheid aan beperkingen: onmisbare informatie voor de uitbouw van een goed ontslagbeleid, maar ook voor mensen die geïnteresseerd zijn voor projecten van levenslang wonen. Het gaat niet alleen om rolstoeltoegankelijkheid, maar om bewegingsruimte, omgaan met andere afstanden dan in een ziekenhuiskamer, bereikbaarheid van douche en noodzakelijke elementen. En daarbij niet te vergeten de vele praktische afspraken die moeten worden gemaakt om een leven thuis mogelijk te maken: met de medisch adviseur voor hulp aan derden, met het Vlaams Agentschap voor personen met een handicap, met het CARA omdat het rijbewijs vervallen is, met de garage omdat de autobatterij plat is na zoveel maanden ziekenhuis,... Vermoeiende aangelegenheden als je al je kracht nodig hebt om het dagelijks leven te organiseren. Ook het voor geruime tijd naar het ziekenhuis vertrekken, soms onverwacht en in spoed, als je alleenstaand bent, en je appartement achterlaten op een manier dat je niet allerlei onaangename dingen aantreft bij je thuiskomst na maanden. Er zijn tientallen zaken die moeten worden geregeld, of die je grote zorgen kunnen baren als je niet de kans hebt gekregen om ze te regelen. Heeft de Post er ooit aan gedacht dat je niet beneden kan komen om een aangetekende brief in ontvangst te nemen, en wat het aan energie kost om in een postkantoor te geraken? Het boek teert dat, zelfs als men zeer zorgvuldig kijkt naar het orgaan dat men behandelt, er veel meer in het geding is dan een defect orgaan. Hopelijk helpt het heel veel zorgverstrekkers om even met een nieuwe en frisse blik iets terug te vinden van de motivatie waarmee ze ooit in de zorgverlening zijn gestapt.'

Prof. dr. Manu Keirse Hoogleraar Faculteit der Geneeskunde, KU Leuven en ondervoorzitter van de Federatie Palliatieve Zorg Vlaanderen

Lezersreacties:

Ik kan er nog steeds niet bij hetgeen ze je aangedaan hebben, zeker omdat je een zo mondig iemand bent. Wat gebeurt er dan met mensen zoals bv. mijn schoonouders , die eigenlijk van niks verstand hebben en steeds maar 'ja meneer de dokter' knikken.
Het is om bang van te worden.
Inge Gomand, 16/05/2010

Ik heb het al met belangstelling gelezen, leest zeer vlot - net een roman. Als ik enkele uurtjes tijd vind wil ik zeker ook een bespreking maken.
Prof. Weverbergh (alias), 17/05/2010

Ik kon het niet dicht doen en zat dus al de ganse dag in mijn zetel met mijn kopjes thee.
Het is zó roerend dat het je niet loslaat en bijna met ingehouden adem verder leest met de vraag :”En wat nu?”
Het leest inderdaad lijk een heel spannend politie - roman” met zijn monsters, met zijn engelen van mensen, met mensen die vechten om te overleven.
De bijlagen en het glossarium zijn heel duidelijk en heel instructief.
Christie Baral, 31/05/2010

Ik heb de eerste 50 bladzijden in één ruk gelezen en nog neem ik telkens weer uw boek vast om vlug nog wat te lezen.
Het is zeer boeiend geschreven en ge blijft er aan vastkleven.
Sonja Bollen, 10/06/2010

Bewonderenswaardig en aangrijpend verhaal…  Is op een bijzonder gedreven, vlotte en eenvoudige manier gebracht…
Carine Van Reybroeck, 17/06/2010

Gisteren als hier iedereen was gaan slapen ben ik in je boek beginnen te lezen. En wat een overrompeling! Ik ben niet kunnen stoppen tot ik het hoofdstuk “eindelijk terug thuis" las. Een gedachte die bij me opkwam was, nu kan ik naar bed, het wordt beter met Mia.
Mia, ik ben er zeker van, dit wordt een bestseller in Vlaanderen!! Het moet verplichte lectuur worden voor verpleegscholen en medische faculteiten. Eindelijk een werk, vanuit het standpunt van de patiënt geschreven!! Niemand anders heeft je dit voorgedaan.
Ik heb als ik aan het lezen was, geweend, kreeg bij momenten rillingen, was blij en verdrietig tegelijk. Ik voel en voelde zo met je mee. Het leest beter dan een spannend misdaadverhaal. Om koud van te krijgen, of juist heel warm van woede … Ik vind eigenlijk geen superlatieven genoeg!!
Vandaag werd ik wakker met één gedachte: ik wil verder lezen!! En voor ik het wist had ik je boek terug vast en heb het niet meer kunnen lossen. Mia, ik ga nu rusten, het ga je goed! Dank U !!
Gaston Mattheus, 24/06/2010

Het boek is zeer vlot geschreven, leest als een hoge snelheidstrein.
Haar wedervaren met de kettingreactie van infecties in haar verschillende gewrichtsprothesen maakt me bang in het begin van het boek.
Langzamerhand echter voel je aan den lijve dat Mia met pure wilskracht komaf maakt met de machteloosheid zodat er ruimte komt voor communicatie, inzicht in haar situatie, beperkt reëel optimisme. Haar wil om haar leven in eigen handen te nemen, brengt het proces op gang waardoor euthanasie zou moeten bespreekbaar worden. Zou, want niet iedereen volgt haar daarin.
Patiëntenrechten zijn soms nog een hol woord (…) ik heb enorm veel geleerd uit dit krachtige verslag.
Liliane Ovaere, 26-06-2010

Hij (prof. Keirse) heeft je boek in elk geval wel begrepen… Moge door zijn recensie andere zorgverleners er nog iets van leren of anders mensen, die op een goede manier proberen in de zorg te staan, een steun te zijn…
Marijke Dekelver (huisarts), 30/07/2010

Ik  heb toch meermaals eens moeten slikken hoor, bij bepaalde passages. Ik hoop dat je in de toekomst gespaard blijft van zulke problemen. 
Wat er mij ook nog te wachten staat wat mijn RA betreft, dit boek zal zeker invloed hebben op hoe ik tegen mijn ziekte aankijk.
Anita Depreter, 5/08/2010

Een verhaal waar je meteen in meegenomen wordt, je beschrijft elk detail alsof ik de beelden voor me zag (…) Ik heb tranen gelaten bij het lezen van je boek, kon ze gewoon niet tegenhouden ook omdat ik er zoveel in herkende (…) in je boek kan men lezen, en hopelijk ook een beetje aanvoelen, hoe het is afhankelijk te zijn van een ander waanneer je je eigen lichaam niet meer de baas kunt zijn.
Francine Van Dijck, 6/08/2010

Mia, benadrukt in haar boek de hoop dat vele artsen en verpleging hieruit mogen leren en begrijpen dat een goede uitleg een patiënt een positievere begeleiding geeft in zijn verwerking van het ziekteproces in een ziekenhuis. (…) Je leest het boek alsof je naar een film kijkt.
Chrisje (weblog blauwe-vlinder.50plusser.nl), 9/08/2010

Euthanasie en patiëntenrechten zijn voor haar geen loze woorden maar van onschatbare waarde!
Het boek, met een aanstekelijke verteltrant, leest erg vlot. Eénmaal begonnen kan je haast niet meer stoppen.
Een waardevol boek, zeker voor iedereen die in de gezondheidssector werkt.
Frie Quadflieg, 11-08-2010

Mia heeft haar boek heel toegankelijk voor een breed publiek geschreven. In een ruk uitlezen, dat ging niet voor mij, ik moest tussendoor even laten bezinken. Mijn moeder daarentegen heeft het niet kunnen wegleggen. Wij vinden het een supergoed boek waar veel mensen iets aan zullen hebben. Het is trouwens ook zeker een aanrader voor personen die in de zorgsector komen te werken.
Monique Van Geel, 18/08/2010

Je spontane schrijfkunde was een plezier om te lezen, minder plezierig was het verhaal dat er achter zat natuurlijk. Als hulpverlener zie en hoor je natuurlijk heel veel dingen maar meestal vanuit een andere hoek bekeken. Daarom is het net goed en fantastisch dat jij je verhaal naar buiten gebracht hebt en iedereen laat weten en een beetje laat voelen wat er in de patiënt omgaat. In geen duizendste van wat jij hebt meegemaakt kunnen wij dat aanvoelen. Toch deed het me oprecht pijn, stemde het me soms droevig en was ik ontgoocheld in het gedrag van andere hulpverleners!! Ik hoop dat er niet alleen patiënten, maar ook veel hulpverleners je boek zullen lezen.
Lore (alias), verpleegkundige, 16/09/2010

Van harte proficiat met je boek!
Begin juli heb ik je fantastisch boek als een trein uitgelezen. Ik was nog eens erg bewogen over je vraag naar levensbeëindiging, je beleving, je miserie, het onrecht. Ook je relatie met andere patiënten en zorgverleners, waaronder mezelf, heeft me meer inzicht gegeven in het patiëntperspectief.  Een perspectief waar we ten allen tijde voeling mee willen hebben.
Je mag super fier zijn op je meesterwerk!
Marc (alias), kinesitherapeut, 09/2010

Ik heb vorige week jouw boek gelezen, bijna in één ruk, want ik vond het zo vlot en aangenaam geschreven dat ik het niet kon laten liggen. Ik hoop inderdaad dat bepaalde dokters hieruit een lesje leren en zich voortaan toch een beetje menselijk kunnen opstellen.
Rita Hooybergs, 28/09/2010

Voor mij, gelukkig nog vreemdeling in de hospitaalwereld, is het vernoemen van al die details onmisbaar om de belangrijkheid van elke situatie… te begrijpen en aan te voelen.
Men zou kunnen opwerpen dat sommige detailbeschrijvingen beter minder uitgesponnen worden verwoord. Maar je wil juist tonen dat eenvoudige bewegingen die door een buitenstaander als “vanzelfsprekende routine” worden ervaren, voor bepaalde gehandicapten werkelijk onmogelijke en gevaarlijke opdrachten inhouden.
Deze manier van aanpak is een eerste vereiste maar heeft geen kans tot slagen zonder het verbijten van pijn, zonder inspanningen tot het uiterste en zonder het geduld en de blijvende inzet van het verplegend personeel. Dit laat je in deze passages, vooral met de detailbeschrijvingen, zeer goed aanvoelen. In het eerste deel heb ik zelfs een paar keer het lezen moeten stoppen omdat het me emotioneel te zwaar werd.
Maar toch wil je verder lezen niet als was het een horrorboek maar deels omdat men het leven in de hospitaalwereld beter wil kennen maar ook omdat de lezer reeds weet dat het verhaal uiteindelijk goed zal aflopen en wil weten hoe kleine Mia de Ziekte-Goliat in de hoek heeft kunnen drummen.
Ook leest elk hoofdstuk als een trein; de taal is vlot en eenvoudig gehouden als was het een gesprek onder goede vrienden.
Het is een dagboek, maar een zwaar dagboek dat voor mij bijna als een afgewerkt filmscenario overkomt. Mia ik heb je boek niet gelezen, ik heb het beleefd.
Michel Lamproye, 28/09/2010

Je schrijft heel vlot, zeer duidelijke taal, kortom een zeer goed boek.
Dit boek is aan te bevelen aan al wie met dergelijke problematiek te maken heeft. Het kan een bron van kracht en volharding zijn voor lotgenoten. Ik zou het aanraden aan al diegene die beroepshalve met de materie in aanraking komen (dokters, verplegend personeel, studenten verpleegkunde, etc.) om ook eens de andere kant te leren kennen, de kant van de bedlegerige. De kant van de patiënt leren begrijpen, leren aanvoelen, leren luisteren naar de patiënt. De patiënt die vaak willens nillens gewoon “ondergaat” en bij momenten machteloos staat. Een boek van onschatbare waarde voor deze groep lezers.
Je legt je ziel bloot in dat boek met een opmerkelijke precisie, jouw gevoelens bij elke stap die je ondergaat worden haarfijn omschreven en dat is van immens belang voor mensen in eenzelfde situatie.
Voor het verplegend personeel en de verplegers in opleiding e.d. zou het wat mij betreft bij de verplichte literatuur mogen gezet worden.
Véronique Verhaest, 11/10/2010

Door uw boek te lezen ben ik wegwijs gemaakt naar de ombudsman toe en de chirurg die mij altijd behandeld heeft. Ik heb mij niet laten doen door de kracht die ik uit uw boek heb gekregen. Ik heb enkele pagina’s letterlijk overgenomen: blz.114 en 130. Mijn euthanasie verklaring is een feit.
Ik moet u trouwens feliciteren voor de grote vakkundigheid waarmee u dit boek hebt geschreven. Het las als een trein.
Dit boek zou verplichte lectuur moeten worden voor huisartsen en verplegend personeel, dit meen ik uit de grond van mijn hart.
Marie Jeanne Bouduin, 30/10/2010

Mevr Mia, ik heb je vorige boek kunnen bestellen in Nederland.
Je nieuwe boek heb ik in 2 dagen uitgelezen en is voor mij hééééél nuttig, zowel privé als voor in mijn job.
Ik heb nu 4 jaar RA en werk als nachtdienst in een Geriatrisch Centrum.
Conny Vaes, 9/11/2010

'Ik vind er zo veel in dat ik herken, waar ik aanvoel - in zover dit natuurlijk mogelijk is - wat je hebt meegemaakt. En het leest als een trein. Ik loop er rood van aan. Het roept gevoelens op, plaatsvervangende schaamte, soms ook echte schaamte want schenken wij als artsen niet zo vaak te weinig aandacht aan de patiënt, ook de artsen die het goed voor hebben en er voor vechten. In de jaren 60-70 dacht ik dat het medisch autoritair gedrag er eindelijk uit zou gaan; je weet wel, de droom van de 68'ers! Mijn ervaring is helaas niet zo. En de jouwe duidelijk ook niet.
En dan gingen ze je nog depressief verklaren. Beschamend, maar zo typerend, helaas...
(…) Je val in je appartement, je heropnamen, allemaal zo voelbaar beschreven. Ik ken jouw polsen, ik weet wat je bedoelt als je die bij het vallen wilde sparen.
Het kwam allemaal echt wel heftig op me af, maar dat moet ook. Je stijl is direct en duidelijk, aangrijpend gedetailleerd. Echt wel een meesterwerk.
(…) Begin september (werd ik) opgenomen (…) Ook wel leerrijk. Ik begrijp nu veel beter wat iemand in een ziekenhuis meemaakt. Als zelfs ik als arts de dokter-patiënt problemen aan den lijve ondervond, wat moet het dan zijn voor niet mondige patiënten. En daarom is jouw boek van onschatbare waarde Mia. Het schudt hard aan de boom van de patiëntenrechten en de Dokter-Patiëntrelatie. En daar kan niet hard genoeg aan worden geschud!
Zeer oprecht gefeliciteerd.'
Michel Walravens (reumatoloog), 20/12/2010