Blijf op de hoogte!

Hier kan u zich snel en eenvoudig inschrijven voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Joris Tulkens

Joris Tulkens

Biografie

Joris Tulkens (1944) debuteerde in 1988 met De macht van het getal, een bundel verhalen met verrassende plots, af en toe behoorlijk cerebraal en met een scheutje magisch-realisme erin. Enkele critici catalogeerden de verhalen als contes philosophiques. Het NWT vergeleek Tulkens met Borges. De bundel werd genomineerd voor de debuutprijs. Het titelverhaal werd verfilmd door de VRT.
Volgde een liefdesroman Haastig oponthoud, waarin Tulkens een bittere illustratie gaf van de onoverbrugbare afstand in menselijke relaties. Een boek over liefde en heimwee. In de Twentsche Courant stond te lezen: 'Wie zo kan schrijven, en zo uitermate verzorgd, moet kwaliteiten in huis hebben.'
In 1991 verscheen een nieuwe verhalenbundel Het leven een feest, ditmaal over de underdogs van de maatschappij. Volgens critici vijf ingenieus gecomponeerde, soms schrijnende, soms geestige, steeds ontroerende verhalen. Met deze bundel veroverde Tulkens zijn plaats als 'een van de betere verhalenschrijvers van Vlaanderen' (Erik Vermeulen). Pa komt altijd terug werd verfilmd door de IKON.
In de ban van Mohammed
(1993) reconstrueerde het leven van een zestiende-eeuwse humanist, Nicolaes Cleynaerts, een man die volgens Tulkens in Vlaanderen te weinig gekend is. Na triomfen in Leuven en Parijs reisde deze talenliefhebber-theoloog naar Spanje om er Arabisch te leren. Aan het Portugese hof werd hij mentor van de toekomstige koning Henrique. Vervolgens ging hij in Fez tussen de moslims leven. Zijn 'vreedzame kruistocht' wekte in Spanje evenwel grote argwaan. Terug in Europa werd hij door de katholieke gezagsdragers uitgesloten. Hij stierf berooid en vereenzaamd in het Alhambra.
Van dit merkwaardige leven maakte Tulkens ook een muzikale vertelling die hij vanaf het najaar 2000 zelf brengt, begeleid door flamencogitarist Michel Gillain, Eva Moreno (percussioniste en danseres) en José Rodriguez (zanger). De speciaal voor dit doel gecomponeerde flamencomuziek illustreert als het ware de cruciale passages uit Cleynaerts' leven.
De schaduwganger
(1996) beschrijft de relatie tussen een schrijver, Peter, en zijn schizofrene broer, Albert. Een indringend boek over broederliefde en over de schemerzones van de menselijke geest. Tulkens zoekt het verband tussen schijn en werkelijkheid, kunst en waanzin.
Met De schaduwganger sluit Tulkens een periode van veeleer 'psychologiserende' boeken af. In de komende periode wil hij zich toeleggen op het verschijnsel Vlaanderen, het klein stukje land langs Schelde en Maas dat ondanks zijn groots verleden wanhopig op zoek is naar een eigen identiteit, en daarbij het extreem-rechtse, fascistische gedachtegoed niet altijd schuwt.
Een eerste boek in die optiek is De dode danseres (2000), een misdaadroman tegen de achtergrond van een dreigende Nieuwe Orde. Fred Braeckman schreef over het boek: 'Tulkens maakt het zijn lezers niet makkelijk, maar hij schrijft heel levendig en vaak ook geestig.' Fred Monsma noemde het boek 'een politieke thriller van formaat, warm aanbevolen.'